Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Zwerfboek

Zwerfboek Aarde, een ketting van reacties over onze planeet

Op deze pagina kunt u de reacties lezen op het Zwerfboek Aarde. Wij hebben begin dit jaar een aantal zwerfboeken op een avontuurlijke reis gestuurd. De personen die dit boek op doorreis hebben ontvangen, kunnen een reactie plaatsen op dit Zwerfboek log. Zij geven het boek daarna door aan een volgende persoon.
Met dit Zwerfboek willen wij mensen met elkaar verbinden. En tegelijkertijd in contact brengen met de schoonheid en ook kwetsbaarheid van onze aarde.
Astronaut André Kuipers inspireerde onze medewerkers tijdens het event ‘Mission MVO’. Hij zag de aarde vanuit de hemel. Van dat uitzicht kwam inzicht: ‘Als je ziet hoe dun de dampkring is om de aarde dan besef je pas hoe kwetsbaar we zijn’, zo sprak André. Met dat inzicht gaven we het startschot voor de zwerftocht van het boek. Op zoek naar mooie verhalen en nieuwe ontwikkeling.

Reacties Zwerfboek Aarde

Recent guestbook entries

  • 21 oktober 2014
    Ignace Schops, Directeur Regionaal Landschap Kempen en Maasland (BE), President EUROPARC Federation, Green Nobel Prize winner, Climate Leadership Corps Al Gore Als eenvoud terug bijzonder wordt... Kunnen en willen we nog in regenbogen geloven en kan een steen ons leren vliegen? Wat betekent de eco-economie echt in een ongelijk verdeelde wereld? Kunnen micro-kredieten altijd helpen en welk soort landbouwproductie kan de groeiende wereldsteden duurzaam kunnen bevoorraden? Onze waterbehoeften zijn groter dan de voorraad en het verlies aan biodiversiteit gaat sneller dan ooit beschreven. Is onze fossiele verslaving en de oorverdovende stilte van de oceanen de voorbode van een ongezien krachtige klimaatverandering en hoe vertaal je een ecosysteem aan beleidsmakers? De aarde vanuit de hemel is een hemels mooi boek. Een boek vol begeestering, overtuiging, ontroering en inspiratie. Het boek is bovenal een confrontatie in relatie het verleden, het heden en de toekomst. De aarde vanuit de hemel is een boek met een venster op de toekomst. Een boek dat oproept voor duurzame verandering. Als wij het nu niet doen, wanneer dan? Als wij het niet doen, wie dan ? En als we het niet samen doen, hoe dan ? Think globally, act locally and change personally!
  • 30 september 2014
    Peer, september 2014, Jean Henkens, landschapsarchitect/bioloog Center Parcs Europe. De aarde. Onze plek, mijn plek, een klein, ja heel klein deeltje ervan is mijn thuis. Mijn thuis is daar waar ik van een boerenmoeder en een boerenvader de waarde van het leven leerde kennen. Alles in mijn leven was doordrongen van respect voor het leven; de geboorte van een kalfje, het op de wereld komen van een toom zachtroze biggetjes, een openbarstend ei dat aan een donzig zacht kuikentje de wereldruimte gaf ... dat was de eerste levensleerschool die ik in mijn leven kreeg. De seizoenen bepalen alle ritmes in ons leven, een ritme dat zowel de bomen als de planten, maar ook de dieren met ons delen. Vanuit die achtergrond is mijn passie voor de natuur en alle levensvormen in mijn ziel en hart verankerd. Ik heb alle kansen gekregen om me een leven lang te verdiepen in de rijkdom van de schepping. En die rijkdom, die diversiteit is zo geniaal, ja zo bijzonder, dat - naarmate ik er meer van weet - me steeds kleiner en onbelangrijker ga voelen. Onze blauwe planeet, hoe klein ze ook mag zijn in ons universum, deze blauwe aarde bezit het ultieme van de schepping, het unieke dat het leven is. Overal op onze aarde komt er leven voor; van minuscule kleine algjes en ééncellige diertjes tot mastodonten als de walvis en de sequoiabomen. Het bijzondere van alles wat leeft is dat wat leeft ook sterft en ruimte laat voor generaties, die alle open plekjes weer innemen. Leven is een ritme, een ritme van op de wereld komen, ontkiemen, ontspruiten, geboren worden, nieuw en vol van hoop en vol van energie. Leven groeit van jong naar volwassen, van volwassen zijn naar rijpheid en tot slot worden de genen overgedragen aan datgene wat uit jezelf ontspruit. Elke plaats op onze aarde heeft heel eigen levensvormen. Er groeien andere bomen en planten, en zelfs het gras is eigen aan de streek waar het groeit. Wat groeit en leeft moet zich aanpassen aan de plek, die het toegewezen krijgt.Wat zich niet kan aanpassen, dat verdwijnt. Vogels, vlinders, insecten en grote dieren ... het maakt niet uit in welke vorm dan ook, als je leven wil en deel wil zijn van het biotoop dat je toevertrouwd is, dan moet je er een deel van kunnen zijn. Het leven is een aaneenschakeling van komen en vechten voor je plek, en ook weer op te gaan in datgene, waaruit het leven opstond; de aarde. Dat geldt zowaar voor alles ... alleen de mens houdt zich er moeilijk aan. We hebben ons meer ruimte toegeëigend dan de schepping voor ons had voorzien. Van alle bronnen en natuurlijke rijkdommen is er meer gebruikt en weggehaald, dan dat de natuur in planning had. Mensen hebben gaten gemaakt in het lappendeken van het leven. Er zijn soorten volledig verdwenen, uitgestorven, maar veel vaker nog verjaagd naar kleine reservaten, waar ze nauwelijks de ruimte vinden voor hun voortbestaan. Ik bladerde meermaals door dit zwerfboek, dat ik via Johan Tollenaere op mijn tafel kreeeg. Hoe mooi is deze wereld toch. Hoe ingenieus zit onze aarde in elkaar. Hoe variabel en hoe fascinerend is deze plek waar ik met al mijn vrienden leven mag. Hoe rijk kan ik mezelf voelen, dat ik tot een generatie behoor, die het allemaal kan zien en die het kan en mag aanschouwen. Tot enkele generaties terug kenden mensen enkel hun eigen plek en bleef rest van de wereld voor hen verborgen. Maar met de kennis van de wereld, en zeker met de wetenschap van wat de aarde in zich draagt, is ook het grootste gevaar meegekomen. Mensen vinden nieuwe manieren uit om zich datgene toe te eigenen wat diep in onderaardse lagen zit. Geen vis is veilig in de oceaan. Geen boom staat op een plek waar mensen hem nooit zouden vinden. Geen dier is snel genoeg om aan ons te kunnen ontsnappen. We zijn een paar stappen te ver gegaan. Ik kan me niet voorstellen dat deze unieke schepping er enkel zou zijn ten dienste van de mens. Ik geloof niet, dat onze bijzondere hoge vorm van ontwikkeling en intellect ons het recht verschaft om alles zo te consumeren, alsof we eigenaars zijn van alle levensvormen. We behoren nu tot de generatie, die meer genomen heeft uit de natuur en uit onze aarde, dan wat ons eigenlijk kan toebehoren. We hebben sporen achtergelaten, ja zeg maar echt schade aan onze planeet toegebracht. Veel vormen van leven lijden en leden onder onze consumentendrang. Helaas... Toch is er ook hoop, hoop dat we terug kunnen naar een aarde, waar er weer een harmonie is tussen alle levensvormen. Jonge mensen verzetten zich steeds meer en sterker tegen de gebruikers- en verbruikersdrift van de tijd. Er komt een generatie jongeren aan, die het niet goed vindt om met een beschadigde aarde te moeten starten. De aarde krijgt een nieuwe kans door hun. Het is bijna zoals het in de natuur altijd gaat en is gegaan. Alles evolueert naargelang de noodzaak en de mogelijkheden, die zich voordoen. Bij ons mensen is er nu de noodzaak van een evolutie in ons doen en denken. De tijd is rijp, de noodzaak is zonneklaar. Ik wens alle jonge mensen van nu en allen die hen op gaan volgen, een mooie aarde toe, zoals ik hem ken vanuit mijn jeugd. Ik wens de jonge mensen een moeder en een vader toe, die hen de wijsheid overdragen die nodig is om het rentmeesterschap over deze schepping goed en waardig uit te dragen. Een berkenboom geeft elk jaar miljoenen zaden, een eik draagt duizenden vruchtjes, en vissen leggen duizenden eitjes in één seizoen. De veerkracht en de overlevingsdrang van alles om ons heen is sterk. Geef het de kans om de gemaakte wonden te helen, en laat het boek "De aarde vanuit de hemel", dat in het jaar 2100 zal verspreid worden, dezelfde mooie en ontroerende beelden en sfeer doorgeven, die er nu in deze uitgave te vinden zijn.
  • 25 augustus 2014
    Johan Tollenaere, Gemeenteraadslid stad Maaseik, fractieleider Open VLD 47 jaar, ja zo oud was ik net geworden, toen ik dit mooi boek ontving. Het leek wel een cadeau. In elk geval het moest precies zo zijn. De voorbije weken en maanden was ik vaak aan het denken over mijn en ons leven hier op deze kleine planeet. Nieuw is dat niet voor mij. Toen ik 11 jaar was heb ik samen met enkele vriendjes een natuurgroepje opgericht. We trokken op avontuur door de velden om de natuur te leren kennen. Speciale planten en sporen van dieren werden bekeken. De natuur beschermen dat was ook één van de doelen. Zo hebben we toen eens vogelvanger, die netten en lokvogels gebruikte, het leven moeilijk gemaakt. Althans dat denken we toch want we hebben nooit nog netten gezien in de velden waar wij kwamen. Met ouder worden werd het al snel een eerder passief verhaal dat zich beperkte tot lidmaatschappen van diverse verenigingen én nog later, toen er wat centen binnenkwamen, steunende lidmaatschappen van verenigingen die investeren in de aankoop van gronden om stukken te beschermen zoals Limburgs Landschap. Nu mijn kinderen ook ongeveer die leeftijd hebben waarop ik over één en ander serieus begon na te denken ben ik er echt opnieuw meer over aan het nadenken. In mijn politiek engagement komt het soms ook terug …. Als je dan zo’n mooi boek krijgt dan ga je natuurlijk nog meer reflecteren over één en ander. Plots lees je precies ook veel meer daarover of misschien ben je er veel meer vatbaar voor? De voorbije weken las ik een reportage over de zeeën. Zo leerde ik dat er vrij recent meer dan 200 soorten vissen verdwenen zijn uit de Middellandse Zee én dit vooral omdat die zee blijkbaar als gevolg van klimaatopwarming veel warmer wordt. Dat heeft dan ook weer als gevolg dat blijkbaar verschillende soorten die normaal alleen in de Rode Zee voorkomen nu ook in deze zee te vinden zijn. En sommige evoluties zullen normaal zijn of niet zo erg maar bij andere moeten we ons toch zorgen maken. De voorbije weken ging ik dan ook nog eens op zeilvakantie met mijn gezin. Ik kon er niet naast kijken. Een aantal baaien die ik eerder al eens bezocht in de Egeïsche Zee waren al serieus veranderd én dit vooral onder water. Als je ging snorkelen dan zag je minder flora en fauna. Je zag hier en daar serieus plastiekafval. Dat plastiek is een echt drama. Op zoveel plaatsen dreef er ook nog zoveel op het water. De voorlaatste dag dook er plots een dolfijn op in de buurt van onze boot. We volgden het dier even én op een bepaald moment zag ik weer een hoop vuil drijven. Ik had direct medelijden maar besefte ook al heel snel dat ik dat ook moest hebben met onszelf. Wij, de kinderen en hopelijk ook volgende generaties eten eigenlijk ook uit die zeeën. Mijn kinderen konden vorig jaar deelnemen aan de Kids Climate Conference (K.K.C.). Het bleek een organisatie te zijn van Center Parcs met een aantal partners, waaronder W.W.F. . Eén van de bezielers en initiatiefnemers is Jean Henkens. Hij is dé verantwoordelijke voor het prachtige “groen” in de parken én vooral in de prachtige zwemparadijzen, waar je in de jungle lijkt te lopen. Deze bioloog én landschapsarchitect las een brief voor op de eerste avond over zijn bedoelingen. Ik denk dat vele (vooral kleinere) kinderen misschien niet zo goed de aandacht konden houden maar het was te voelen dat hij dat meende én het raakte mij ook. Ja, er zullen wel slimme marketingjongens of –meisjes zijn die hier ook de voordelen van zien maar je moet het als persoon en bedrijf toch maar allemaal doen. Gelukkig zijn meer en meer bedrijven bezig met “duurzaamheid” op één of andere manier. In een aantal gevallen blijkt dit zelfs interessante neveneffecten te hebben: naambekendheid, besparingen, verbondenheid tussen personeel, nieuwe uitvindingen, … Terug naar die K.C.C. . Men liet de kinderen deelnemen aan workshops, aan activiteiten, aan demonstraties. Tegelijk werden er suggesties gevraagd aan hen om onze mooie planeet te helpen. De bundel met soms verrassende inzichten en suggesties werd overgemaakt aan bovenlokale en lokale politici. Een geslaagde operatie. Even naar “mijn” woonplek. In “mijn” mooie stad Maaseik zijn ook wondermooie plekken te vinden en ook die moeten we koesteren. Je vindt me regelmatig met de wandelschoenen in de Tösch, in Bergerven, … Een ander plek ligt vlak bij de historische stad én vlak aan de Maas. Ooit werd hier door “Dragetra”, vandaag de “Dekker Groep”, grind gewonnen. Een groot deel werd al geherstructureerd én de gemeenschap kreeg een schitterend landschap met mooie waterpartijen cadeau. Er gaat bijna geen week voorbij of ik ga daar ook met de kinderen eens heen. De energie die je krijgt als je langs zo’n machtige rivier als de Maas loopt of als je door dat nieuwe landschap wandelt is ongelofelijk. Eén deel, één plek daar is het nog wat desolaat, zelfs een beetje een maanlandschap ….. Het is de ruimte waar vroeger de installaties stonden om het grind te sorteren, te bewerken, … Een aantal verstandige mensen, o.a. de vroegere Vlaamse bouwmeester Marcel Smets, hadden snel door dat er toch eens grondig moest nagedacht worden over gans die site. Een uitzonderlijke site want nergens in gans ons land was er nog zo’n ruimte vlak bij een grote rivier waar de stad zich niet had uitgebreid én waar de natuur, o.a. aan de overkant in Nederland, zo dichtbij was. Het resulteerde in de aanstelling van een paar knappe ontwerpers, Jan Mannaerts en Bas Smets. Als schepen bevoegd voor Ruimtelijke Ordening kon ik met hen vele uren en dagen brainstormen. Vele schitterende ideeën werden verwerkt in een Masterplan. Ook veel groene ideeën voor gans de oude stadskern: de oude stadswal terug volledig in een groen kleedje krijgen door aanplanten van bomen, een wandelpad langs de Bosbeek creëren, een Bosbeekpark creëren in de omgeving waar ze in de Maas komt, groene ruimtes tussen de nieuw te bouwen complexen langs de Maas, een speelweide, een kleine passantenhaven zodat men vanop het water naar onze stad kan, de lelijke ring met 2x2 rijstroken ter hoogte van de oude stadskern en de Maas omtoveren tot een parkboulevard van 2 rijstroken met mooie bomen én tenslotte i.p.v. een klassieke (en reeds gegunde) rotonde aan de Maasbrug (Pater Sangersbrug) een “ovonde” creëren met veel groen. Veel moet nog gebeuren. Maar voor de ontwikkeling van deze mooie site zijn toch al belangrijke aanzetten gegeven. De “Dekker Groep” bereikte een akkoord met Grouwels-Daelmans (G.D.) die dit gebied willen ontwikkelen. Deze sterke en ambitieuze groep uit Maastricht schakelde zelf een aantal straffe ontwerpers, architecten in, Boosten-Rats. Samen met Ronald Konings van G.D. brachten we de verschillende ontwerpers samen en allerlei ideeën werden met elkaar geconfronteerd. De basis voor een Ruimtelijk Uitvoeringsplan werd gelegd. En ik hoop, ook al zit ik nu enkele jaren in oppositie, dat we daar snel op het terrein de resultaten gaan zien. Eén zaak werd al uitgevoerd. Ik slaagde erin Vlaamse verantwoordelijken te overtuigen om de klassieke rotonde niet te bouwen. De ovonde werd een feit. De aanblik ervan maakte me wel al vaak triest. In plaats van een mooie grasweide met bloemen zagen we al vaker een jungle van onkruid omdat het afdwingen van het onderhoud door het nieuwe bestuur blijkbaar niet hoog op de lijst staat. Bijkomend jammer omdat dat dit de “entree” is van onze stad en mensen die van Nederland komen dit als eerste zien. Over de bomen die werden aangeplant is ook al veel te doen geweest. Er was al veel sterfte. Er werd door een ontwerper ook gekozen voor een soort populieren die dan ook nog niet goedkoop waren én het zijn er veel (want we willen echt groen en natuur). Enige tijd geleden is daar nog eens iets over te doen geweest in de krant het “Belang van Limburg”. En wie vroegen zij om commentaar over de bomen …. Jean Henkens. Aan wie bezorg ik het boek verder én met wie hoop ik nog over bomen in Maaseik, onze natuur, onze planeet te mogen praten … Jean Henkens van Center Parcs.
  • 3 juli 2014
    Maastricht, juli 2014, Ronald Konings, Grouwels Daelmans. allereest dank om mij de eer te geven om een van de vijf prachtige boeken aan een reis te laten beginnen, waarvan we weten waar hij start en eindigd, maar niet weten in welke oorden hij terecht gaat komen de komende tijd. Een prachtig en origineel idee. In onze zoektocht als ontwikkelaar naar geschikte lokaties ben ik in contact gekomen met de Firma Dekker. Dit heeft uiteindelijk geleid tot een succesvolle samenwerking om het gebied gelegen tussen de Maas en het centrum van Maaseik in ontwikkeling te nemen en om te turnen tot een aantrekkelijk woongebied. het zgn. "Dagetra terrein" geldt als laatste onderdeel van de totale gebiedsontwikkeling waarbij uiteindelijk een prachtig woon- en leefgebied wordt verwezenlijkt. Uitdrukkelijk wordt hierin bevestigd, dat er een synergie is ontstaan tussen het onttrekken van de grondstoffen in relatie met het treffen van voorzieningen die voor de toekomst zekerheid geven voor met name de veiligheid om langs en kort aan de Maas te kunnen wonen in een aantrekkelijk leefomgeving. Een aantal jaren geleden bezocht ik met mijn vrouw Peru.Onder de indruk was ik niet alleen van de schoonheid van dit land, maar vooral de verering van moeder aarde, zoals ze dit "Pachamama" noemen. Wellicht voor ons allen om eens af en toe hierbij stil te staan. ik hoop dat dit boek een prachtige reis gaat maken.
  • 23 mei 2014
    Hilversum 22 mei Joost Pennarts PennArts BV Allereerst dank aan Emmely van de Dekker Groep voor het doorgeven van het boek De Aarde vanuit de hemel. Een mooie uitgave die de aarde op een prachtige wijze in beeld brengt. Dit zwerfboek staat voor de aftrap van het verder vormgeven van het MVO beleid van de Dekker Groep en dat vind ik niet anders als een terechte keuze. Ik had het voorrecht bij de eerste MVO bijeenkomst van de Dekker Groep aanwezig te mogen zijn. Daar werd door André Kuipers een presentatie gegeven over onze kwetsbare aarde. André de astronaut had na een leven van studeren en trainen de ultieme reis rond de wereld gemaakt door de ruimte…..geweldig! In 2004 heb ik Cape Canaveral bezocht omdat we een documentaire aan het maken waren over Florida. De persvoorlichter vertelde dat dit het vertrekpunt is geweest voor missies naar de maan en in de toekomst naar mars. Ik vond dat onwerkelijk en indrukwekkend tegelijk, het eerst volgende station planeet de maan en voor mars moet u nog even blijven zitten………:-) Ook werd ons verteld dat elke astronaut die terug komt van een missie 'het overview effect ondergaat', je ziet de aarde als een totaal met daaromheen de kwetsbare uiterst dunne dampkring. Deze ervaring maakt dat ruimtevaarders zich verantwoordelijk gaan voelen voor het wel en wee van onze planeet en zich onbenoemd als ambassadeur van de planeet gaan gedragen. Wubbo Ockels was onze eerste Nederlandse ruimtevaarder, hij overleed deze week. Wubbo was zo'n ambassadeur en met niet aflatende ijver werden innovatieve projecten opgestart door deze ruimtevaarder, immers Wubbo had de Aarde vanuit de hemel gezien. Ik denk als we allemaal wat meer de Aarde vanuit de hemel met ons mee kunnen dragen, net als de ruimtevaarders Wubbo Ockels en André Kuipers, en als we verantwoord om gaan met onze omgeving het uiteindelijk goed zal komen met onze planeet. Duurzame ontwikkeling is volgens mij de oplossing en als we slim omgaan met onze mogelijkheden kan dat ook. Oplossingen bedenken daar zijn wij als ondernemende Nederlanders goed in. Die inventiviteit is ons 'glas half vol' en zit in onze genen. Ik geef het zwerfboek de Aarde door aan Hans van Eijk, directeur van Cofra in Amsterdam. Verder wens ik dit zwerfboek een bijzonder goede reis toe, Met vriendelijke groet, Joost Pennarts
  • 10 april 2014
    De zwerfboeken zijn onderweg. We zijn benieuwd welke reis de boeken gaan maken. Hartelijke groeten Emmely Louwers Directiesecretaresse Dekker Groep